Artykuły
Oto lista artykułów dostępnych w kategorii: OKULISTYKA - OPERACJE
Dzięki dostępnym obecnie technologiom operacja zaćmy jest szybkim i niezbyt skomplikowanym zabiegiem, który nie wymaga hospitalizacji. W związku z tym często można spotkać się ze stwierdzeniem, że pacjent od razu może wrócić do normalnego trybu życia. Czy jednak rzeczywiście oznacza to, że nie potrzebujemy zwolnienia lekarskiego L4 na czas rekonwalescencji?
Operacja zaćmy musi być poprzedzona badaniami kwalifikacyjnymi, które pozwolą określić aktualny stan wzroku pacjenta i wykluczyć wszelkie przeciwwskazania. Jednak oprócz konsultacji okulistycznej często trzeba również wybrać się na wizytę do innych specjalistów, zwłaszcza jeżeli cierpimy na choroby przewlekłe i stale przyjmujemy leki.
Operacja usunięcia zaćmy to jeden z najczęściej wykonywanych i najbezpieczniejszych zabiegów. Procedura jest szybka i mało inwazyjna, nie wymaga hospitalizacji ani podawania narkozy, a przy tym znacznie poprawia komfort życia, eliminując ryzyko utraty wzroku spowodowanej kataraktą. Jednak na finalny efekt wpływa nie tylko sam przebieg operacji i odpowiedni dobór syntetycznej soczewki – ogromne znaczenie ma również okres rekonwalescencji. Jak zatem postępować po zabiegu leczenia zaćmy, aby zminimalizować ryzyko powikłań i cieszyć się dobrym wzrokiem?
Zaćma starcza to najbardziej powszechna postać katarakty, dotykająca zazwyczaj osoby po 70 roku życia. Choć leczenie zaćmy obecnie jest bardzo skuteczne i wystarczy krótki zabieg, aby pozbyć się tego schorzenia, to jednak dolegliwości z nią związane są dość uciążliwe, zwłaszcza jeżeli nie zdiagnozujemy choroby jak najszybciej i nie rozpoczniemy odpowiedniej terapii. Nieleczona zaćma może nawet doprowadzić do całkowitej utraty wzroku. Czy można zatem zapobiec jej powstawaniu?
Zaćma to choroba kojarzona przede wszystkim z podeszłym wiekiem – ryzyko jej wystąpienia pojawia się około 55 roku życia, zaś najbardziej zagrożoną grupą są osoby po 70-tce. Niekiedy jednak zdarza się, że na kataraktę chorują również znacznie młodsi ludzie, a nawet dzieci. Z czego to wynika i jak rozpoznać pierwsze objawy świadczące o tym, że może to być zaćma młodzieńcza?
Leczenie zaćmy jest dziś coraz skuteczniejsze i coraz łatwiej dostępne – najbardziej powszechną metodą jest zabieg zwany fakoemulsyfikacją, który polega na usunięciu zmętniałej soczewki i wszczepieniu nowej, syntetycznej. Powikłania po operacji zaćmy pojawiają się rzadko – ryzyko ich wystąpienia można ograniczyć dzięki szybkiej diagnozie i stosowaniu się do zaleceń lekarza po zabiegu. Jednak niekiedy nawet po efektywnym wyleczeniu katarakty może wystąpić zaćma wtórna.
Osoby zmagające się ze stożkiem rogówki nie widzą prawidłowo nawet w okularach korekcyjnych czy zwykłych, miękkich szkłach kontaktowych. W przypadku tego schorzenia rogówka staje się coraz bardziej zniekształcona – jej półokrągły dotychczas kształt przybiera formę stożka. Jedną z dostępnych obecnie metod leczenia tego rodzaju wady są twarde soczewki.
Wzrok słabnący wraz z upływem lat dla wielu osób jest zupełnie oczywistym zjawiskiem. Dlatego początkowe objawy zaćmy starczej bywają niekiedy lekceważone – tymczasem wczesne zdiagnozowanie choroby pomaga skuteczniej opóźniać jej rozwój lub podjąć decyzję o leczeniu operacyjnym. Jakie objawy powinny nas zaalarmować i w jaki sposób można zmniejszać ryzyko zachorowania na zaćmę?
Zaćma (katarakta) to choroba, z którą zmagają się przede wszystkim starsze osoby, ponieważ jedną z jej głównych przyczyn jest starzenie się soczewki oka. Soczewka staje się zmętniała – proces ten postępuje z czasem, co utrudnia lub wręcz uniemożliwia prawidłowe widzenie. Jednak zdarzają się również przypadki katarakty u dzieci czy nastolatków, np. w wyniku urazów oka lub niektórych chorób oraz stanów zapalnych.
Czy można wyleczyć jaskrę? Choroba, która rozwija się powoli i często jest diagnozowana na dość zaawansowanym etapie, nie należy do najłatwiejszych w leczeniu. Wzrostu ciśnienia wewnątrzgałkowego i zanikanie nerwu wzrokowego prowadzi do nieodwracalnego pogorszenia widzenia. Ten proces można jednak spowolnić lub zatrzymać, aby nie doprowadzić do całkowitej utraty wzroku. Od czego zacząć? Oczywiście, od postawienia trafnej i jak najwcześniejszej diagnozy.
