Stożek rogówki (gr. keratoconus) jest podstępnym schorzeniem atakującym rogówkę oka. W przebiegu choroby obserwuje się stopniowe ścieńczanie rogówki i nienaturalne jej uwypuklenie. Stożek rogówki jest chorobą degeneracyjną i niezapalną. Nieleczony może doprowadzić do znacznego zaburzenia wzroku. Keratoconus jest najczęściej występującą dystrofią rogówki, rozpoznawany jest zazwyczaj w okresie dojrzewania.
Stożek rogówki – cechy charakterystyczne
Stożek rogówki jest schorzeniem o nieznanych przyczynach. Badania prowadzone przez naukowców, wskazują, że choroba może mieć charakter dziedziczny. Keratoconus jest chorobą podstępną, rozwija się nieprzewidywalnie. Przed długi czas może nie dawać żadnych charakterystycznych objawów, może też mieć okresy remisji. W zależności od pacjenta, choroba może utrzymywać się w jednym stadium przez wiele lat, może też rozwijać się gwałtownie i w krótkim czasie. Postępujące wypiętrzanie się rogówki sprawia, że staje się ona coraz cieńsza, traci swój naturalny kształt i może pokrywać się bliznami. Choroba może rozwijać się nawet przez 20 lat! Najczęściej jednak jej najostrzejsze stadium przypada między 20. a 30. rokiem życia chorego.
Stożek rogówki – objawy
Stożek rogówki daje kilka charakterystycznych objawów. Należą do nich:
- Spadek ostrości widzenia;
- Rozmycie konturów;
- Pojawianie się efektu halo wokół źródeł światła;
- Widzenie mnogie;
- Nadwrażliwość na światło;
- Częste pocieranie oczu;
- Zaczerwienienie i pieczenie oczu.
Jednym z objawów postępującej choroby jest również większa niż zwykle częstotliwość zmian korekcji okularowej. W grupie podwyższonego ryzyka znajdują się osoby, które cierpią na astygmatyzm.
Stożek rogówki – rozpoznanie choroby i leczenie
Stożek rogówki może być rozpoznany na podstawie wywiadu zebranego prze okulistę. Oczywiście jest to pierwszy etap diagnostyki. Po skończonym wywiadzie okulista ocenia ostrość wzroku przy pomocy tablicy Snellena, następnie mierzy krzywiznę rogówki przy użyciu ręcznego keratometru. W celu poprawnego zdiagnozowania stożka rogówki można również wykonać topografię rogówki, badanie w lampie szczelinowej oraz retinoskopię.
W zależności od zaawansowania choroby można wdrożyć kilka metod leczenia. W przypadku łagodnych zmian stosuje się specjalne, gazoprzepuszczalne, twarde soczewki korekcyjne robione indywidualnie dla pacjenta. Soczewki mają na celu korekcję krzywizny, nie eliminują jednak schorzenia. Soczewki nie mogą zbytnio uciskać szczytu stożka. Prawidłowo dobrane i użytkowane soczewki są skuteczne przez około 1,5 roku. Po tym czasie należy je wymienić. Korekcja schorzenia soczewkami jest metodą zachowawczą.
Stożek rogówki może być również leczony za pomocą zabiegów chirurgicznych. Więcej na temat zabiegów tutaj.
Stożek rogówki jest podstępnym schorzeniem, a jego wyleczenie zależy w dużej mierze od szybkiego rozpoznania. Warto więc regularnie pojawiać się u okulisty, żeby kontrolować swój wzrok.
