Z przyjemnością przedstawiamy Państwu nową procedurę zabiegową dostępną w Kardiotelu.
Postanowiliśmy wzbogacić naszą ofertę o najnowsze aktualnie urządzenie do cross-linkingu rogówki, Avedro KXL, aby lepiej sprostać oczekiwaniom pacjentów ze stożkiem rogówki. Urządzenie to umożliwia leczenie stożka w ramach metody zwanej " szybki cross ", skracającej czas działania lampy UV z trzydziestu do kilku minut.
Corneal collagen cross-linking jest terapią, której celem jest zatrzymanie rozwoju stożka rogówki w wyniku wzmocnienia połączeń pomiędzy włóknami kolagenowymi zrębu rogówki. Dzięki temu otrzymujemy rogówki o zwiększonej sztywności i mniejszej podatności na dalsze uwypuklanie, a nierzadko wręcz z szansą na pomniejszenie obecnej ektazji.
Stożek rogówki (keratoconus) zaliczany jest do grupy chorób rozstrzeniowych rogówki (in. ektazji). Niektórzy autorzy uważają, że jest to jedna z dystrofii rogówki, z powodu obuocznego charakteru, postępującego przebiegu oraz rodzinnego (6-10 %) występowania tej choroby.
W schorzeniu tym rogówka stopniowo przybiera stożkowaty, uwypuklony kształt, którego następstwem jest jej centralne lub paracentralne ścieńczenie (głównie na poziomie istoty właściwej rogówki in. miąższu rogówki). Prowadzi to do upośledzenia ostrości wzroku z powodu nieregularnego astygmatyzmu.
Stożek rogówki pojawia się przeważnie w wieku dojrzewania, ale może być rozpoznany już w wieku dziecięcym. Najczęściej jednak stwierdzany jest u tzw. młodych dorosłych. Niekiedy ulega stabilizacji, gdy pacjent osiągnie pełny rozwój, a czasem odbywa się to dopiero po 50 r.ż.. W każdym momencie może jednak dojść do zaostrzenia choroby.
Na początku choroby, podczas rutynowego badania wzroku, czy doboru okularów choroba ta może być trudna do rozpoznania, nawet podczas badania w lampie szczelinowej. Pojawia się jedynie łagodny astygmatyzm. Na tym poziomie chorobę można rozpoznać jedynie na podstawie badanie topograficznego rogówki.
Do objawów stożka, które zauważa pacjent należą:
- szybko postępujący spadek ostrości widzenia
- częste zmiany korekcji okularowej, nawet kilka razy w roku
- rozmycie konturów, zamglenie obrazu
- objawy halo wokół źródeł światła
- nadwrażliwość na światło
- świąd, pocieranie oczu
Najważniejszą metodą rozpoznawania stożka jest jej topografia z oceną mapy grubości rogówki (mapy pachymetrycznej). Badanie topograficzne rogówki ukazuje nieregularny astygmatyzm. Topograf rzutuje na rogówkę oka świetlisty wzór, uzyskując jej topologię w analizie komputerowej. Mapa topograficzna przedstawia wszelkie zaburzenia i blizny na rogówce oraz stożek widoczny w charakterystycznym spadku krzywizny, leżącym przeważnie poniżej osi optycznej oka. Topografia jest szczególnie przydatna w wykryciu stożka rogówki we wczesnym stadium, przed wystąpieniem innych objawów.
