Stożek rogówki jest niezapalnym, degeneracyjnym schorzeniem rogówki. W przebiegu choroby dochodzi do nienaturalnego uwypuklenia się rogówki – przyjmuje ona kształt stożka. Stożek rogówki jest najczęściej występującą dystrofią rogówki. Jakie są objawy tego schorzenia i jak je leczyć?
Stożek rogówki – jak powstaje
Stożek rogówki to schorzenie w wyniku, którego rogówka przybiera nienaturalny kształt. Jest to spowodowane ścieńczeniem fragmentu rogówki i wzrostem ciśnienia wewnątrzgałkowego. Choroba rozwija się na początku w jednym oku, stopniowo atakując również drugie. Obustronny stożek rogówki występuje w 90% przypadków zachorowań. Podczas uwypuklania się rogówki dochodzi do tego, że staje się ona coraz cieńsza, co z kolei prowadzi do zaburzeń widzenia.
Stożek rogówki – objawy
Stożek rogówki daje szereg nieswoistych objawów, które mogą być mylone z innymi schorzeniami. W razie wystąpienia jakichkolwiek niepokojących symptomów należy niezwłocznie udać się do okulisty. Pacjenci dotknięci tym schorzeniem skarżyli się na zaczerwienienie i swędzenie oczu, nadwrażliwość na światło, tzw. objaw halo wokół źródeł światła, rozmywanie się obrazu i postępujące pogorszenie się widzenia. W przebiegu choroby dochodzi do stopniowego pogorszania się wzroku zwłaszcza nocą. Charakterystycznym objawem stożka rogówki jest poliopia jednooczna, czyli tzw. widzenie mnogie. Zamiast jednego punktu pacjent widzi kilka chaotycznie rozmieszczonych punktów.
Stożek rogówki rozwija się w różnym tempie u różnych pacjentów. Bywa, że przez kilka lat nie daje żadnych objawów i rozwija się bardzo powoli. W innych przypadkach przebieg choroby jest gwałtowny. Może też przebiegać falami, dając okresowe pogorszenia wzroku. Stożek rogówki może rozwijać się nawet 20 lat.
Stożek rogówki – leczenie
Nawet mimo łagodnego przebiegu bądź też remisji choroby nie należy jej lekceważyć. Nie można również dopuścić do jej rozwijania się. Szacuje się, że stożek rogówki jest najczęstszą przyczyną przeszczepu rogówki. Chorobę można leczyć na kilka sposobów. Pierwszym jest noszenie specjalnych, gazo przepuszczalnych, twardych soczewek kontaktowych. Są one dobierane indywidualnie na podstawie wywiadu z pacjentem. Ich zadaniem jest korekcja krzywizny rogówki. Niestety takie rozwiązanie nie eliminuje, ani nawet nie leczy choroby. Takie rozwiązanie traktuje się jako spowalniacz choroby.
Kolejną metodą stosowaną przy leczeniu stożka rogówki jest wszczepienie intacsów – specjalnych pierścieni śródrogówkowych. Ma to na celu przywrócenie rogówce jej naturalnego kształtu. Sam zabieg nie jest skomplikowany, wykonuje się go w znieczuleniu miejscowym i trwa kilkanaście minut. Zabieg nie powoduje zatrzymania choroby, a jedynie okresową poprawę wzroku. Po jakimś czasie konieczna jest wymiana pierścieni na nowe.
Nowością w leczeniu stożka rogówki jest metoda cross-linking. Najlepsze efekty daje u pacjentów we wczesnym stadium choroby. Przy zabiegu wykorzystuje się promieniowanie UV. Więcej na temat cross-linking przeczytacie tutaj.
Ostateczną formą leczenia jest przeszczep rogówki. Zabieg polega na usunięciu zmienionej części rogówki i zastąpieniu jej rogówką pobraną od biorcy. Odrzucenia przeszczepu zdarzają się niezwykle rzadko. Wadą zabiegu jest długi czas rekonwalescencji.
Stożek rogówki jest chorobą, która ujawnia się przeważnie w wieku nastoletnim. Warto regularnie badać wzrok, żeby jak najwcześniej wykryć potencjalną chorobę i poddać się leczeniu.
