Operacja wszczepienia ringu to nowoczesna metoda leczenia stożka rogówki. Ringiem nazywa się pierścień śródrogówkowy INTACS. Jak przebiega proces aplikacji takiego ringu? Czy jest on w pełni skuteczny i bezpieczny dla pacjenta? Jak przygotować się do takiej operacji?
Objawy i standardowe metody leczenia stożka rogówki
Nie tylko przyczyna wystąpienia stożka rogówki jest ciężka do znalezienia. Również początek rozwoju choroby trudno określić, ponieważ jednymi z pierwszych oznak schorzenia to zaczerwienienie i swędzenie oka, co można przypisać zmęczeniu, alergii czy zapaleniu. Warto jednak zaznaczyć, ze naukowcy wychwycili jedną ważną zależność – osoby, które cierpią na stożek rogówki częściej i gwałtowniej pocierają oczy jednak nie opuszkami palców, a nadgarstkami. Oprócz swędzenia i pieczenia oczu pacjenci skarżą się na światłowstręt i zauważalny tak zwany efekt halo, czyli dostrzeganie poświaty wokół intensywnego źródła światła, a także pogorszenie widzenia i zniekształcenia obrazów. Wśród znanych metod leczenia stożka rogówki znajdują się:
- zastosowanie specjalnych szkieł kontaktowych,
- naświetlanie promieniowaniem UV,
- przeszczep rogówki,
- wszczepienie ringu.
Najczęściej stosowaną metodą w leczeniu stożka rogówki jest noszenie twardych gazoprzepuszczalnych soczewek kontaktowych. Nie dają one szansy na całkowite wyleczenie, nie wyeliminują schorzenia. Są wyłącznie metodą tymczasowego leczenia objawowego. Takie soczewki wykonywane są indywidualnie dla pacjenta a dobiera się je na podstawie badania topografem rogówkowym. Nie mogą one zbyt mocno uciskać szczytu stożka, by nie uszkodzić powierzchni rogówki. Dobrze dobrane soczewki spełniają swoją rolę przez około 1,5 roku. Po upływie tego czasu na skutek postępu choroby należy je wymienić.
Inną stosowaną metodą jest również x-linking, czyli naświetlanie promieniami UV. Wykorzystuje się ją u pacjentów w początkowej fazie choroby. Pacjentowi zakrapla się do oka preparat fotouczulający (roztwór ryboflawiny – witaminy B2), po czym przez około 30 minut naświetla się jego gałkę oczną promieniami UV. Taki zabieg powoduje pobudzenie produkcji kolagenu w jednej z warstw rogówki, dzięki czemu odzyskuje ona wytrzymałość mechaniczną. Na efekty trzeba jednak czekać około pół roku.
Przy bardzo zaawansowanej chorobie jedynym dającym nadzieje zabiegiem był przeszczep rogówki. Bez takiej interwencji istniało ryzyko, że chory bezpowrotnie straci wzrok. Taką metodę również można było zastosować nie u każdego pacjenta.
Leczenie poprzez wszczepienie INTACSów – na czym polega?
Metodę leczenia stożka rogówki, gdzie wykorzystuje się pierścienie śródrogówkowe INTACS, nazywa się operacyjnym wszczepieniem ringu. Dotychczas wadę tę leczono wyłącznie twardymi soczewkami kontaktowymi, które spłaszczają rogówkę i tym samym ułatwiają widzenie. Ich wadą jest to, że nie działają długotrwale. Co więcej, ciągłe uciskanie oka może prowadzić do odczuwania bólu i łzawienia oczu. Poza tym, nie każdy pacjent może nosić soczewki kontaktowe.
Nowatorska metoda polega na umieszczeniu w oku tak zwanego ringu. Jest nim dwuczęściowy implant w formie okręgu. Umiejscawia się go 6 milimetrów od centralnego punktu rogówki, co przyczynia się do nadania jej odpowiedniego kształtu, a co za tym idzie poprawia jakość widzenia i komfort życia. Nie jest to metoda całkowitego usunięcia stożka, lecz jego zamaskowaniu i zmniejszeniu na tyle, że pozostałość niedowidzenia można skorygować wyłącznie okularami bądź soczewkami kontaktowymi. Implant dostosowuje się do stopnia zniekształcenia rogówki, przygotowywany jest więc indywidualnie do potrzeb każdego pacjenta. Wyprodukowanie jednego takiego krążka jest kosztowne, ponieważ wynosi około 6 tysięcy złotych. Niestety, Narodowy Fundusz Zdrowia nie refunduje zabiegu, a wykonanie ringu w Polce nie jest możliwe, ponieważ nie ma w kraju odpowiedniego laboratorium i odpowiednich metod. Sprowadza się je ze Stanów Zjednoczonych. Trwałość takiego implantu ustala się na około 7 lat od momentu wszczepienia, a sam zabieg trwa wyłącznie 15 minut i wykonywany jest w znieczuleniu miejscowym kroplowym.
