Z opadającymi powiekami walczy wiele kobiet, których cera nie jest już tak sprężysta i jędrna jak za czasów młodości. W większości przypadków główną rolę odgrywają względy estetyczne, jednak czasem zdarza się tak, że utrudniają widzenie. W obu sytuacjach pomóc może chirurgiczna plastyka okolic oczu.
Blefaroplastyka to operacja usuwająca nadmiar skóry i tłuszczu z okolicy górnych i dolnych powiek. Nazwa blefaroplastyka pochodzi od greckiego słowa blepharon, czyli „powieka”. Przeprowadza się ją zazwyczaj w znieczuleniu miejscowym, ponieważ znieczulenie całkowite wykonuje się wyłącznie na życzenie. Zabieg zwykle trwa około godziny. Nacięcia na górnych lub dolnych powiekach oraz blizny po nich zostają ukryte w naturalnym załamaniu powieki. Podczas zabiegu, po wcześniejszym wymierzeniu i zgodnie z wykonanym szkicem, zostaje usunięty nadmiar skóry, częściowo usuwa się też woreczki tłuszczu.
Na korekcję powiek decydują się głównie osoby dojrzałe, u których skóra powiek i całej twarzy straciła elastyczność i stała się mniej jędrna. Tworzą się wówczas nieestetyczne worki pod oczami, skóra jest pomarszczona, twarz osoby wygląda na zmęczoną i dużo starszą niż w rzeczywistości. Opadające powieki ciężko jest ukryć po makijażem, nie można też znacząco poprawić ich wyglądu kosmetykami o działaniu zewnętrznym. Bywa, że bardzo obwisła skóra przeszkadza w noszeniu okularów optycznych i utrudnia funkcjonowanie. Obwisła skóra nie dotyczy wyłącznie starszych osób. Również u młodych czasem zauważa się opadające powieki ze względu na ich urodę. Bardzo często problem opadających powiek jest rodzinny, uwarunkowany genetycznie.
Wskazania i przeciwwskazania do zabiegu blefaroplastyki
Chirurgicznej korekcji opadających powiek mogą poddać się zarówno kobiety, jak i mężczyźni, którzy nie mają żadnych znaczących problemów zdrowotnych. Regularne zażywanie niektórych leków i leczenie będące w trakcie mogą stanowić przeciwwskazanie do zabiegu. Kandydaci do zabiegu muszą być zrównoważeni psychicznie i myśleć realnie o efektach zabiegu. Zgłaszający się na zabieg pacjent ma w obowiązku poinformować lekarza o swoich dolegliwościach, chorobach, zażywanych lekach, suplementach i alergiach.
Na wizycie kwalifikacyjnej do zabiegu blefaroplastyki należy więc przedstawić całą dokumentację medyczną oraz listę przyjmowanych leków. Przed warto więc uzyskać informację pisemną od lekarza prowadzącego – zwłaszcza w przypadku występowania chorób przewlekłych. Specjalista musi wiedzieć o wszystkich przyjmowanych lekach na receptę i bez recepty, ponieważ stosowanie niektórych z nich może mieć znaczący wpływ na planowany zabieg. Przykładowo kwas acetylosalicylowy stosowany w schorzeniach kardiologicznych zaburza krzepnięcie krwi, podobnie jak ginkgo biloba (miłorząb japoński), a także czosnek. Regularne przyjmowanie preparatów czy produktów może być przyczyną poważnych komplikacji podczas zabiegu upiększającego. Główny głos jednak zabiera specjalista podejmujący się zabiegu. Rolą lekarza jest dobranie zabiegu najbezpieczniejszego dla pacjenta i osiągnięcie maksymalnie dobrego efektu. Do bezwzględnych przeciwwskazań zalicza się więc:
- nadczynność tarczycy,
- nadciśnienie tętnicze,
- chorobę Graves-Bassedova,
- choroby serca,
- cukrzycę,
- choroby oczu (w tym zespół suchych oczu, jaskra, odwarstwienie siatkówki).
Przed zabiegiem wykonuje się standardowe badania krwi oraz badania dodatkowe, jeśli są ku temu wskazania.
Przygotowanie i przebieg zabiegu blefaroplastyki
Przez zabiegiem blefaroplastyki lekarz powinien dokładnie i precyzyjnie poinformować o wszystkich niezbędnych przygotowaniach. Przed każdym zabiegiem konieczne jest wykonanie morfologii, oznaczenie grupy krwi, czasu krzepnięcia, poziomu glukozy we krwi i elektrolitów. Na dwa tygodnie przed zabiegiem należy odstawić leki wpływające na krzepliwość krwi. U kobiet szczególne znaczenie ma cykl menstruacyjny – nie mogą one bowiem być operowane w czasie miesiączki. Przed zabiegiem nie zaleca się palenia papierosów i spożywania alkoholu. Nie wolno również zażywać aspiryny i witaminy E na 10 dni przed zabiegiem. Zabiegu nie wykonuje się również, gdy pacjent jest chory i zażywa antybiotyki.
Korekcję powiek wykonuje się zazwyczaj w trybie ambulatoryjnym. Cała procedura trwa około godziny, a zabieg jest wykonywany w znieczuleniu miejscowym (górne powieki) lub w płytkim znieczuleniu ogólnym (dolne powieki). Zaleca się, by na zabieg przyjść z osobą towarzyszącą, która pomoże opuścić miejsce zabiegu po jego zakończeniu. Przed przystąpieniem do zabiegu na powiece rysuje się dwie linie, po których będą poprowadzone cięcia. Pierwszą – w miejscu, gdzie naturalnie się ona załamuje, oraz drugą – po schwytaniu pęsetą nadmiaru skóry tak, by stworzyć tzw. oczy Kleopatry – przedłużone na boki. Zabieg przebiega bezboleśnie, a w jego trakcie usuwa się nadmiar skóry i przepukliny tłuszczowe. Sprawa jest nieco trudniejsza w przypadku korekcji dolnych powiek. Usunięcie przepuklin tłuszczowych w tym miejscu jest utrudnione, ponieważ znajdują się one głębiej, pod mięśniami zawiadującymi gałką oczną, dlatego częściowo usuwa się je lub wykonuje transpozycję (przemieszczenie) w przypadkach głębokich oczodołów. Po usunięciu nadmiaru skóry lekarz zakłada na powiece szew ciągły, a na niego plaster.
Po zabiegu zaleca się spanie na wznak przez pierwszy tydzień. Przez ten czas nie należy wytężać wzroku. Nakładanie makijażu jest możliwe dopiero po upłynięciu 7–10 dni od zdjęcia szwów, ponieważ dopiero wtedy ustępuje obrzęk okolic oczu. Przez około miesiąc po zabiegu należy unikać wysiłku fizycznego i przez cały rok trzeba unikać opalania. Zaraz po zakończeniu zabiegu możliwe jesy wystąpienie uczucia ciągnięcia i szczypania operowanych powiek. Przez kilka następnych dni utrzymuje się zasinienie i obrzęk, dlatego warto wykonywać okłady z lodu stosować chłodzące okulary. Po 5-7 dniach lekarz zdejmuje szwy, po czym należy codziennie przemywać oczy i stosować specjalne krople, gdy pojawia się łzawienie.
